iskenderun forum

Hoşgeldiniz ( GİRİŞ | KAYIT OLUN )

İSKENDERUN'UN GÜNCEL FOTOĞRAFLARINI FACEBOOK SAYFAMIZDAN TAKİP EDEBİLİRSİNİZ. https://www.facebook.com/iskenderunforum.com
  İskenderun Resimleri      İskenderun Genel& Sorunlar& Öneriler     İskenderun kültür,turizm

 
Reply to this topicStart new topic
> .::Korkuyorum En Yakınım, Korkuyorum::., Eriyorum,.. Bitiyorum,.. Ölüyorum...
kırmızıkalem
mesaj 15-03-2008 - 07:23
İleti #1





Grup: İskenderunforum Köşe Yazarı
İleti: 15
Katılım: 25-02-2008 - 22:42
Üye No: 2,866
meslek: yaz-ar
İskenderun'da mezun olduğunuz okul adı ve mezuniyet tarihi: ???



KORKUYORUM EN YAKINIM, KORKUYORUM....
ERİYORUM, BİTİYORUM, ÖLÜYORUM...

Şimdi aklını yitirmek üzere kaç kişi vardır acaba…
Delirmek üzere olan kaç kişi…
Kaç kişi kendi kendine cevap aramakla meşgul, işte tam bu anda…
Ve kaç kişi çözüm bulamıyor sorunlarına, sorularına…
Bilmiyorum…

Cevapsızlığım da işte tam burada, bilmeyişimde başlıyor aslında…
Ve ben tam bunun farkına vardığımda, cevap bulduğumu sanıyorum..
Ya sonrası…?
Sonrası yine çaresiz, yine suskun, yine bulanık,...
Sonrası bir uçurum, önümü görsem adım atacağım, düşmeye… Ahh o karanlık!!!


Şimdi kaç kişi, bir başka kaç kişinin keçilerini kaçırma anını düşünüyor, peki...?
Ya da kaç kişi farkında olmadan, düşünmeden, zamanı kaçırıyor…
Bilmiyorum!...

Gözlerime uyku girmiyor bu aralar, tezat odur ki gözlerimi de açmıyorum.
Korkuyorum…
Gözlerimi açarsam göz yaşlarımla boğulacağımı sanıyorum, çaresizlikte yüzme bilmeyen ben.
Gözlerimi açarsam diye düşünüyorum ve ortada kolaçan sessizlik, susuyorum…
Oysa kavuşmak için ayrılmak nasıl gerekse, susmak için konuşmak…
Konuşmadan nasıl susulur bilmediğim gibi, nasıl çıkar bu ses: beynimde yankılan suskunluğum!....


Korkuyorum… Ama korkmaktan değil!... Ne de uyumaktan ve ne de gözlerimi açmaktan!!!
Korkum; muma benzemekten, “mum” olmaktan…
Göz yaşlarımın dibime dökülmesi misali, erimekten korkuyorum.

Beni dertlendiren, delirten erimek, bitmek değil hani …
Korkmak kemiriyor içerimi, yaşartıyor gözlerimi…
Eriyip, tükenmek değil beni tek başlarına böyle düşündüren…
Ben kendimi bitirirken kendi yangınımla eriyerek… , gittikçe tükenerek…, mumum dibine ışık vermemesi, veremeyişi gibi korkuyorum.

Uzağımdakileri ya da uzaklarımdakileri aydınlatmaktan değil;
Yanı başımdaki insanların, karanlığımda kalıp, beni fark edemeyeceklerinden korkuyorum, beni anlamayacaklarından, anlayamayacaklarından…
Oysa en uç yukarımda yanarken yangınım, uzaklardan çok net görülebilirken, kenarımdakilerin gölgemde kalmalarından, karanlığı yaşamalarından korkuyorum, mum misali…
“Mum” olmaktan korkuyorum.


Oysa ben “güneş” olmalıyım.
En uzaktaki bir varlığa ulaşırken sıcaklığım, en çok sevgiye ısınan bana en yakın olan olmalı…
Benle birlikte yanmalı.
Ve ben bu sevgi yangınında en çok kendimi yakmalıyım.
Ve kibir duvarını set çekmemişse aramıza, en zalim biri bile; karanlıkta kalmamalı…
Her ne var ise, sevgiye muhtaç, hepsine ışık saçmalıyım...


Şimdi kaç kişi güneşin doğmasını bekliyor acaba. Ve kaç kişi doğan güneşle, gülecek…
Ya da güneş doğana kadar kaç kişi delirecek…
Asıl soru bu!!!

Korkuyorum, en yakınım…
Ama korkmaktan, korkacağımdan değil!... Kendimden korkuyorum.
Ben kendimi bitirirken kendi yangınımla eriyerek… , gittikçe tükenerek…, mumum dibine ışık vermemesi gibi korkuyorum.
Kendimi bile ısıtamamaktan, gölgemdeki insanlardan….
Mumun dibine oturmuş, en yakın dostların bile; bilerek uzağımdakileri aydınlatıyor sanmalarından korkuyorum…

Eriyorum, kendini bile ısıtamayan mum gibi…
Eriyorum en yakınım, göz yaşlarım dibime dökülüyor, karanlık gecede yarenlik mum misali eriyorum…
“Güneş olmalıydım” diyebilmek yetmiyor bazen, en yakınım...
Eriyorum,... bitiyorum,.... korkuyorum….
Ölüyorum en yakınım,... ölüyorum!!!…


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Karanlığa bir mum yakmaktan ziyade, nurla dolup etrafını aydılatacak olanlara,
Ve mum olup erimektense; güneş olup ışık saçmaya, sıcaklık yaymaya çalışanlara, ihtiyacen yazılmıştır...

Mutlu kalın
...kırmızıkalem...
Go to the top of the page
 
+Quote Post
mesaj 15-03-2008 - 07:23
İleti #


Teşekkürler


Grup: Bot

Katılım: 1 Dakika önce




Go to the top of the page
 
Quote Post
sister
mesaj 17-03-2008 - 14:49
İleti #2





Grup: aktif üye
İleti: 277
Katılım: 19-01-2008 - 16:21
Üye No: 2,592
meslek: -



eline, yüreğine, en önemlisi aklına sağlık
Go to the top of the page
 
+Quote Post
esmer güzeli
mesaj 24-04-2008 - 11:45
İleti #3





Grup: üye
İleti: 2,210
Katılım: 17-03-2007 - 16:03
Nereden: iskenderun
Üye No: 615
isim: fatos
meslek: kredi



Korkuyorum… Ama korkmaktan değil!... Ne de uyumaktan ve ne de gözlerimi açmaktan!!!
Korkum; muma benzemekten, “mum” olmaktan…
Göz yaşlarımın dibime dökülmesi misali, erimekten korkuyorum.
Beni dertlendiren, delirten erimek, bitmek değil hani …
Korkmak kemiriyor içerimi, yaşartıyor gözlerimi…
Eriyip, tükenmek değil beni tek başlarına böyle düşündüren…
Ben kendimi bitirirken kendi yangınımla eriyerek… , gittikçe tükenerek…, mumum dibine ışık vermemesi, veremeyişi gibi korkuyorum....

cok guzelll.hercumlesndee ayrı bır anlam.. yuregne saglıkk.
Go to the top of the page
 
+Quote Post

Fast ReplyReply to this topicStart new topic
1 kullanıcı bu başlığı okuyor (1 Misafir ve 0 Gizli Kullanıcı)
0 Üye:

 



Basit Görünüm Tarih: 24-06-2017 - 13:31